شیوع بالای «سالمند آزاری» در اصفهان/ براساس نتایج پژوهش ها اکثر سالمندان اصفهانی مورد خشونت قرار گرفته اند و ۷۵ درصد نیز بی توجهی را تجربه کرده اند

پژوهشها از ابعاد نگرانکننده سالمندآزاری در اصفهان حکایت دارند؛ بهطوریکه بر اساس نتایج یک مطالعه، ۷۵ درصد سالمندان بیتوجهی را تجربه کردهاند و ۶۰ درصد نیز دستکم با یکی از انواع خشونت مواجه شدهاند؛ آماری که در سایه افزایش جمعیت سالمندان، ضرورت توجه جدی به حمایت از این قشر را دوچندان میکند.
شیوع نگرانکننده سالمندآزاری در اصفهان؛ ۷۵ درصد سالمندان بیتوجهی را تجربه کردهاند
افزایش جمعیت سالمندان در استان اصفهان و همزمانی آن با گزارشهایی از شیوع انواع خشونت و بیتوجهی به این گروه سنی، زنگ خطر تازهای برای نظام حمایت اجتماعی به صدا درآورده است؛ بهطوریکه نتایج یک پژوهش نشان میدهد ۷۵ درصد سالمندان اصفهانی بیتوجهی را تجربه کردهاند و ۶۰ درصد نیز دستکم با یکی از انواع سالمندآزاری مواجه بودهاند.
بر اساس گزارشهای رسمی، استان اصفهان با بیش از ۸۰۰ هزار سالمند بالای ۶۰ سال، حدود ۱۵ درصد از جمعیت سالمندان کشور را در خود جای داده است. کارشناسان اجتماعی معتقدند روند سالمندی جمعیت در این استان شتاب بیشتری نسبت به میانگین کشوری دارد و در صورت تداوم شرایط فعلی، طی یک دهه آینده جمعیت سالمندان استان ممکن است دو تا سه برابر شود. همچنین پیشبینی شده است که طی ۲۰ سال آینده، سهم سالمندان به ۴۰ درصد جمعیت استان برسد.
کاهش نرخ زاد و ولد از جمله عوامل مؤثر در تغییر ساختار جمعیتی و افزایش سهم سالمندان عنوان میشود؛ تغییری که در کنار پیامدهای اقتصادی و اجتماعی، ضرورت تقویت زیرساختهای مراقبتی و حمایتی را نیز افزایش میدهد.
در همین زمینه، احمد دلبری، رئیس انجمن علمی سالمندی ایران، با اشاره به نتایج پژوهشی در اصفهان اظهار کرد: تا ۷۵ درصد سالمندان بیتوجهی را تجربه کردهاند و ۶۰ درصد نیز دستکم یکی از انواع خشونت شامل بیتوجهی، خشونت کلامی، اقتصادی، فیزیکی و روانی را تجربه کردهاند.
وی با تأکید بر اینکه آمارهای موجود لزوماً بازتابدهنده تمام موارد سالمندآزاری نیست، تصریح کرد: این پدیده اغلب در سکوت و به دور از چشم جامعه اتفاق میافتد و بسیاری از سالمندان به دلایل فرهنگی، ترس، وابستگی به اطرافیان یا ناآگاهی از حقوق خود، موارد آزار را گزارش نمیکنند.
رئیس انجمن علمی سالمندی ایران همچنین با اشاره به ابعاد پنهان سالمندآزاری گفت: این پدیده همیشه با نیت بد آغاز نمیشود، بلکه گاهی نادیده گرفتن نیازهای جسمی، روانی، اجتماعی و شناختی سالمندان، حتی از روی محبت یا ناآگاهی، میتواند به نوعی خشونت پنهان تبدیل شود.
دلبری با تأکید بر ضرورت پیشگیری از سالمندآزاری خاطرنشان کرد: پیشگیری از این پدیده نهتنها امکانپذیر، بلکه ضروری و حیاتی است؛ بهویژه در شرایطی که موج سالمندی جمعیت و افزایش فشارهای خانوادگی و اجتماعی، احتمال بروز این آسیب را بیشتر میکند.
به گفته وی، با توجه به تجربیات بینالمللی و دادههای داخلی، مقابله با سالمندآزاری نیازمند اجرای همزمان مجموعهای از اقدامات ساختاری، آموزشی، فرهنگی و حمایتی است.
افزایش جمعیت سالمندان در اصفهان در شرایطی رقم میخورد که یافتههای پژوهشی از گستردگی بیتوجهی و انواع خشونت علیه این گروه حکایت دارد؛ موضوعی که نشان میدهد سالمندی صرفاً یک تغییر جمعیتی نیست، بلکه مسئلهای اجتماعی است و بدون برنامهریزی برای حفظ کرامت، امنیت و کیفیت زندگی سالمندان، میتواند به یکی از چالشهای جدی آینده استان تبدیل شود.