«جشن مهرگان»؛ جشنی که توسط ایرانیان باستان در اصفهان برگزار می شد و در حال خاضر توسط زرتشتیان گرامی داشته میشود
«جشن مهرگان»؛ آیینی که ریشه در هزاران سال تاریخ ایران دارد و در اصفهانِ روزگار باستان با شکوه برگزار میشد، امروز نیز همچنان توسط جامعه زرتشتی این شهر گرامی داشته میشود؛ جشنی نمادین برای دوستی، راستی، عدالت و آغاز فصل سرد در گاهشمار کهن ایرانی.
جشن مهرگان یکی از کهنترین و مهمترین آیینهای ایرانی است؛ جشنی که پس از نوروز جایگاهی ویژه در فرهنگ ایران باستان داشته و هر ساله در آغاز پاییز برگزار میشده است. مهرگان نماد دوستی، راستی، عدالت و شکرگزاری در برابر خداوند بوده و مردم با پوشیدن لباسهای رنگارنگ، پهن کردن سفرههای مخصوص و شرکت در آیینهای گوناگون، آغاز فصل سرد را جشن میگرفتند.این آیین در دورههای هخامنشی، اشکانی و ساسانی با شکوه فراوان برگزار میشد و حتی پس از ورود اسلام نیز تا دوران عباسیان و مغولان ادامه یافت. در گاهشمار اوستایی، سال به دو فصل بزرگ تقسیم میشد: تابستان بزرگ و زمستان بزرگ؛ نوروز آغاز فصل گرم و مهرگان آغاز فصل سرد بود. نام «مهرگان» از ایزد مهر (میترا) گرفته شده؛ ایزدی که نماد پیمان، دوستی و دشمنی با دروغ است. در برخی منابع تاریخی نیز آمده که کاوه آهنگر در همین روز بر ضحاک قیام کرد و فریدون تاجگذاری نمود.
امروزه این جشن در شهرهای زرتشتینشین، از جمله اصفهان، همچنان برگزار میشود. در آیین مهرگانِ زرتشتیان اصفهان، ابتدا در ورودی آتشکده با شیرینی و آینه از مهمانان استقبال میشود؛ رسمی برگرفته از سنتهای کهن ایرانی. موبدان و موبدیاران کنار خوان مهرگانی نشسته و همراه شرکتکنندگان به نیایش اهورامزدا و بزرگداشت ایزد مهر میپردازند.شعرخوانی، اجرای نمایش داستان کاوه آهنگر و پیروزی فریدون بر ضحاک، برگزاری مسابقات و اهدای جوایز از دیگر بخشهای این مراسم است. در پایان نیز مانند دیگر آیینهای زرتشتی، از مهمانان با آجیل، میوه، آش و سیروک (نان روغنی زرتشتی) که در سفره مهرگانی قرار دارد، پذیرایی میشود.
