تشخيص عيب خودرو در اصفهان به بخت و اقبال و وجدان کاری بستگی دارد/ تعمیرگاه‌های اصفهان از فناوری جامانده اند؛ روایتی از هزینه‌های بی‌پایان تعمیر خودرو
در اصفهان تشخیص عیب خودرو بیش از آنکه بر فناوری و استانداردهای فنی تکیه داشته باشد، به بخت و اقبال و وجدان کاری وابسته است؛ شهری که با وجود رشد گسترده تعمیرگاه‌ها، بحران اعتماد میان مردم و تعمیرکاران هر روز عمیق‌تر می‌شود و هزینه‌های بی‌پایان تعمیر خودرو به یکی از دغدغه‌های جدی شهروندان تبدیل شده است.
در سال‌های اخیر تعداد تعمیرگاه‌ها در محله‌های مختلف اصفهان افزایش چشمگیری داشته، اما پشت این رونق ظاهری، بحران اعتماد میان رانندگان و تعمیرکاران پنهان است. خودرو با امید وارد تعمیرگاه می‌شود و با تردید خارج؛ جایی میان صدای چکش‌ها، نبردی میان تکنولوژی و تجربه و میان وجدان کاری و سودجویی جریان دارد. کارشناسان معتقدند تنها راه نجات صنعت تعمیر خودرو، آموزش، نظارت و وجدان فنی است؛ سه ضلعی که اگر کنار هم قرار نگیرند، چرخه خرج‌تراشی همچنان ادامه خواهد داشت و تعمیرگاه‌ها به‌جای محل درمان خودرو، به اتاق انتظار هزینه‌های بی‌پایان مردم تبدیل می‌شوند.
با وجود افزایش تعداد تعمیرگاه‌ها، کیفیت تشخیص عیب و اعتماد مردم کاهش یافته است. بسیاری از تعمیرکاران همچنان با ابزار سنتی سراغ خودروهای مدرن می‌روند و نتیجه، هزینه‌های اضافی و تعمیرهای تکراری است. بسیاری از رانندگان می‌گویند تشخیص عیب خودرو در اصفهان حالا به بخت و اقبال شباهت دارد.
در محله شاپور قدیم، میان تابلوهای تعمیر تخصصی موتور و گیربکس، کمتر جایی پیدا می‌شود که از دل آن اعتماد بیرون بیاید. در خیابان سجاد، حمید ـ مکانیک جوانی با لباس آغشته به روغن ـ می‌گوید: «بیشتر ماشین‌هایی که به تعمیرگاه می‌آیند، دست‌کم دو تعمیرکار دیگر دیده‌اند. خیلی وقت‌ها ایراد اصلی یک مورد کوچک است، اما چون دستگاه دیاگ ندارند یا بلد نیستند، قطعه عوض می‌کنند ببینند درست می‌شود یا نه.»
در خیابان امام خمینی نیز وضعیت تفاوتی ندارد. علی مرتضوی، راننده تاکسی که طی یک ماه سه بار هزینه تعمیر پرداخت کرده اما هنوز خودرو لرزش دارد، می‌گوید: «الان دیگر نمی‌توانیم مثل قبل به تعمیرکاران اعتماد کنیم. زمانی مکانیک‌ها عشق به ماشین داشتند، الان عشق به فاکتور.»
در شاپور جدید، تابلوهای تعمیر تخصصی خودروهای خارجی و عیب‌یابی تضمینی فراوان است، اما بسیاری از این شعارها در عمل رنگ می‌بازد. خودرو وارد می‌شود، قطعه‌ای عوض می‌شود، هزینه بالا می‌رود و مشکل پابرجا می‌ماند. هاشم ترکی، مکانیک جوانی که شاگرد پدرش بوده، می‌گوید: «ماشین‌ها دیگر مثل پیکان یا پژو معمولی نیستند. دیاگ و نرم‌افزار می‌خواهند، اما خیلی از همکاران بلد نیستند و روی هوا نظر می‌دهند. وقتی عیب را پیدا نمی‌کنند، می‌گویند چند قطعه را عوض کن شاید درست شد.»
